De angst voor negatieve reacties zat vooral in mijn hoofd

“In Iran wordt zo weinig over hiv gesproken dat ik niet eens wist dat het in Europa ook voorkwam. Een paar maanden nadat ik als vluchteling in Nederland arriveerde, hoorde ik dat ik het heb. Ik was in schok en heb eindeloos gehuild. De informatie van de behandelaar en een gesprek met iemand op een datingapp hebben me geholpen om me beter te voelen.

Het duurde nog drie jaar voordat ik over mijn hiv durfde te praten. Mijn nichtje was de eerste die ik het vertelde. Zij reageerde goed, net als wat vriendinnen die ik daarna in vertrouwen nam. De angst voor negatieve reacties zat dus vooral in mijn hoofd. De echte omslag kwam toen een ex van me het aan zijn huisgenoten had verteld, terwijl hij wist dat het mijn geheim was.

Die nacht, na een enorme ruzie, bedacht ik me dat ik niet langer wilde dat mensen door dit geheim macht over me zouden hebben. Ik besloot het tegen iedereen te vertellen. Letterlijk. Ik bracht elk gesprek op hiv, zodat ik het kon noemen. De meeste reacties waren positief. Van in de kast ben ik helemaal uit de kast gekomen.

Ik was slachtoffer van stigma, en dat wilde ik niet meer zijn. Ik wil ook niet dat anderen dat zijn. Niemand verdient dat. Ik ken een jonge vluchteling die uit het leven stapte omdat hij hiv bleek te hebben. Hij kon er niet mee omgaan. Ik geloof echt dat queer vluchtelingen in Nederland meer voorlichting moeten krijgen. Door open te zijn kan ik anderen helpen om ook open te zijn.”