Downtown: een film over aids, vriendschap en eenzaamheid

Haagse sjiek

De film draaide die middag in Pathé Buitenhof in de grote zaal. De bioscoop is kort geleden helemaal gerestyled om zijn oude grandeur terug te krijgen. Haagse sjiek op zijn best. Een betere plek in Den Haag konden we ons voor deze première niet wensen. Bij het binnenkomen ontdekten we wel dat we op drie andere bezoekers na, met onze groep de enigen waren die deze film kwamen bekijken, Wat een luxe. Première en de hele zaal voor ons alleen.

Flashbacks

De film begint tijdens de coronaperiode. Aan de hand van flashbacks worden we voorgesteld aan de hoofdrolspelers Ronnie, Bas en Lennart en worden we meegesleurd in hun levens. Die flashbacks brachten bij mij veel herinneringen terug. Ik ben nu van dezelfde leeftijd als sommige van de hoofdrolspelers in deze film. Alle flashbacks die zich afspeelden in Downtown konden voor mij maar één plek zijn: de Roxy in Amsterdam. Ook ik fladderde in die tijd van de zaterdagavonden in discothek iT naar de Hard Knight op woensdag in de Roxy en besefte pas later hoe bijzonder dat allemaal was. Ook fantastisch dat in deze film icoon Dusty Gersanowitz erbij is.

Dubbele lading

De film gaat over vriendschap en over hoe aids langzaam de levens van de mannen inkruipt en kent drie sleutelscènes waarin de muziek van Chet Baker een belangrijke rol speelt. Wat een geweldige vondst om deze melancholieke jazz af te zetten tegen de hectische, luide jaren tachtig discobeats. Deze muziek geeft de meer intieme en kwetsbare momenten van Ronnie, Lennart en Bas een dubbele lading. Het verhaal van Chet Baker, de mooie jongen met wie het in 1988 niet goed afliep in Amsterdam, staat voor mij in deze film symbool voor al die andere jongens waarmee het niet goed afliep. De tekst van het nummer I Get Along Whitout You Very Well (Except Sometimes) vertelt eigenlijk het hele dieperliggende verhaal van deze film van het verborgen verdriet en het gemis. De muziek gaat tijdens de film dan ook recht door naar mijn hart.

Acteurs Sebastián Mrkvicka (Lennart), Daniel Cornelissen (Ronnie) en Thor Braun (Bas).

Eenzaamheid

Tijdens de film word ik ook ontroerd door de eenzaamheid van deze mannen. Het lukt hen niet hun grote liefdes te verwezenlijken en ze worstelen met hun identiteit. Ik voel daarbij hetzelfde verdriet, gemis en eenzaamheid als in de film Queer waarin Daniel Craig je meesleurt in deze eenzaamheid. Op het moment dat Ronnie zich realiseert dat hij het allemaal alleen moet doen, realiseer je je ook hoe hard en leeg de keerzijde van die tijd kon zijn. Wat is het toch met die mannen die hun echte gevoelens niet kunnen tonen en de leegte niet kunnen vullen. De film eindigt waar deze begint, namelijk ‘met samen de nacht doorbrengen’ en daarmee is het verhaal rond en verlaat je de film met de hoop dat Ronnie en Lennart de liefde eindelijk gevonden hebben.

Het brede publiek

Vorig jaar overleed Rosa von Praunheim en het is mooi om te zien dat Michiel van Erp net als Rosa nu een film gemaakt heeft waarvan het verhaal verteld moet worden en de film gemaakt moet worden.
Ik hoop dat het grote publiek er klaar voor is.

Edwin van Dam, coördinator Haaglandenlunch